Is het wat het is?

Eik of geen eik?
Afgelopen week raakte ik, al wandelend over het schoolplein, in gesprek met een collega. Alle bomen op het plein waren omgezaagd. "Zonde dat ze al die eiken hebben weggehaald, waar was dat nou voor nodig?" "Dat waren geen eiken", gaf ik aan. "Oh ja zeker wel", ketste hij terug. "Hij is anders wel hovenier", sprak een andere collega die ook aan de wandeling deelnam. Ik kreeg een grijns op mijn gezicht en vertelde dat ik die ochtend een man van het bedrijf had gesproken dat de bomen had gerooid. Het zijn amberbomen en die worden niet zo oud omdat ze ondiep wortelen. Ze moesten dus weg, er komen nieuwe bomen.
Op onze werkplek aangekomen dook de collega-hovenier in zijn computer om op uit te zoeken waarom hij als kenner in de bomen toch al die jaren eiken had gezien. Het raadsel was snel opgelost. Bepaalde gecultiveerde eiken en de amberboom blijken bladeren te hebben die op elkaar lijken.
Tja, soms ziet iets er op het eerste gezicht hetzelfde uit maar als je dieper kijkt, dan kan het wel eens heel anders zijn. Een discussie is zo in het leven geroepen als we  niet goed genoeg kijken. Ook leerde ik dat dingen een bepaalde houdbaarheid hebben en dat het dan niet erg is om zeden te vervangen door iets nieuws.

Een dwaas ziet niet dezelfde boom die een wijze ziet.

William Blake

Naar elkaar toe buigen.

Fuseren….

Fuseren is meestal een lastig en intensief proces. Je moet het samen willen en de meerwaarde er van inzien. Ook in de natuur wordt gefuseerd, daar gaat het ogenschijnlijk vanzelf; meestal is het een groeizaam proces van jaren.
Fuserende partijen moeten naar elkaar toe willen buigen om uiteindelijk met elkaar te kunnen vergroeien. Door het verbinden van de individuele krachten creëer je samen nieuwe mogelijkheden. Dit gaat meestal niet vanzelf, daarvoor is expertise, tijd en flexibiliteit nodig.
Onderstaande groene tunnel (berceau) kun je vinden bij Kasteel het Nijenhuis in Heino.

Natuurgeweld

Krachten bundelen.

Vorige week is bij ons in het dorp de bliksem op verschillende plekken ingeslagen. Gelukkig zijn er geen persoonlijke ongelukken gebeurd. Er zijn wat aardlekschakelaars gesprongen, ruiten geknapt, een enkele oude modem is ter ziele en een grote eik is omgegaan. Dit laatste was echt een knap staaltje natuurgeweld.  Het leken wel luciferhoutjes, de resten die nog overeind stonden.

Je kunt je levendig voorstellen hoeveel energie die ene lichtflits in zich had. Je zou deze energie willen vatten om er allerlei mooie positieve dingen mee te doen. Kent u dat effect? Door alle krachten in de organisatie te bundelen en een goede focus lijkt zelfs de grootste klus een peuleschil.

Uit de wind.

De wielerronde van Drenthe.

Afgelopen week kwam de wielerronde van Drenthe langs ons huis. Ik was thuis aan het werk en kon deze happening live meemaken. Dit toeval is bijna te groot om waar te zijn.
De ronde van Drenthe is een lange koers, als je wilt zelfs 140 km lang. Hij voert dwars door het mooie vlakke landschap van Midden Drenthe. Soms met beschutting van het bos maar ook vele kilometers onbeschut over kleine weggetjes langs nu nog kale akkers. Wie voorop rijdt vangt de volle wind,  "de kop erveur" zeggen ze hier. Dat houd je niet de hele rit vol. Je moet slim omgaan met je krachten en samen kom je veel verder dan alleen. Een handige aanpak is de waaiervorm. Op deze manier kunnen velen meeprofiteren van de beschutting van de kopmannen of -vrouwen. De sterkste benen dragen de grootste last. Hoe verder naar achteren hoe meer beschutting.

Weer zoiets dat we volgens mij hebben afgekeken van de natuur. De ganzen doen dit instinctief en leggen zo succesvol vele kilometers samen af naar verre voedselrijke oorden. Onderweg moedigen ze elkaar aan door veelvuldig naar elkaar te gakken. Dat hoorde ik de wielrenners trouwens ook doen.

Hebt u de laatste tijd nog mensen uit de wind gehouden en naar collega's gegakt?

De bomen en het bos.

Zie jij de bomen en het bos?

Peter Senge komt in mei naar Nederland. In 1997 maakte deze leiderschapsgoeroe grote indruk op mij met zijn boek "De vijfde discipline", een boek over systeemdenken. Alles hangt met alles samen en de kunst voor een leidinggevende is om het bos te zien maar ook door het bos heen te kijken en de bomen te zien.
Het bos als natuurlijk ecosysteem is een mooie metafoor voor een samenhangend geheel dat je niet alleen vanuit de theorie kunt begrijpen en doorgronden. Om dat te kunnen moet je zelf het bos in en al je zintuigen gebruiken. Alles samen: dieren, planten, geuren en het licht, maken het bos tot een bos en dat is echt iets anders dan een park of een rij bomen langs de weg. Het bos is een ondeelbaar geheel waar elk onderdeel zijn eigen plek en waarde heeft.
Een sterke organisatie is te vergelijken met een gezond bos, dat meer is dan een groepje prachtige bomen bij elkaar. De leidinggevende heeft als belangrijke opdracht ervoor te zorgen dat in de organisatie het bos en de bomen in hun samenhang worden gezien. Lukt dat?

Verjaar-dag

50!


In oktober ben ik 50 geworden. Dat klinkt als een hele leeftijd. Zeker als je je realiseert dat je eigen moeder dan een dochter van 50 heeft. Niet meteen een positief gevoel.
De natuur kent een heel ander referentiekader. Wijsheid en kracht worden juist toegeschreven aan levenservaring.
Bij een boom vertellen de jaarringen over zijn leeftijd en littekens over wat hij heeft meegemaakt: door storm afgewaaide takken, vergroeide spijkers en gaten van dieren die hun snavel of tanden in de boom hebben gezet. Vette jaren wisselen magere af, een toenemend aantal jaren maakt het beeld alleen maar mooier. De ontwikkeling van de boom wordt zichtbaar, hoe ouder hoe boeiender.

Mijn favoriete boom is de Kroezeboom in Fleringen, al ruim 10 keer 50 jaar oud! Als ik onder deze prachtige boom sta hoor ik de verhalen en voel ik de levenslessen. Waar vind jij wijsheid?

Invasie of innovatie?

Sneeuwuilen per schip naar Nederland.

Eind januari stond er een opmerkelijk bericht in de kranten. Een negental sneeuwuilen was per containerschip van New York naar Europa gereisd. De sneeuwuilen werden overvallen door een heftige storm en zochten een veilig heenkomen. Eenmaal op zee was er geen andere keus dan mee te varen naar een nieuwe bestemming. Toen de inmiddels hongerige uilen land in zicht kregen verlieten ze het schip op weg naar een voedzame maaltijd. Nederland sprak over een invasie van sneeuwuilen, ze werden op de Waddeneilanden en zelfs in hartje Amsterdam gesignaleerd. Volgens mij is hier sprake van een echt staaltje van innovatie. De sneeuwuil als reiziger in plaats van dwaalgast. Nederland als nieuwe leefomgeving van de sneeuwuil.
Als mens kijkend naar het verhaal van de sneeuwuilen valt mij op hoe deze dieren van de nood een deugd maken. Als leidinggevende moet ik meteen denken aan het modere fenomeen omdenken of in wat oudere managementtaal "hoe maak ik van een bedreiging een kans?".
Ook wel eens meegemaakt dat een invasie tot een innovatie leidde?

http://www.vogelbescherming.nl/actueel/nieuws/nieuwsbericht/q/ne_id/1344